هوای بهشت

برچسپ ها: هوای ، بهشت

Print Friendly and PDF

 هوای بهشت

حضرت معصومه

 

آن شب زمین هوای بهشتی دوباره داشت                            آغوش آسمان به بغل ماه پاره داشت

چشمان ابر روی زمین را گرفته بود                                       هر قطره با خودش سبدی پر ستاره داشت

دست ملک قصیده ای از نور می نوشت                                واژه به واژه حرف غزل استعاره داشت

باز عطر سیب و بوی بهار و شمیم یاس                                بر بارش دوباره كوثر اشاره داشت

این بار حق به دامن موسی عطا نمود                                  آن كوثری كه بال ملك گاهواره داشت

این سیب سرخ سیب بهشت پیمبر است

این دختر یگانه موسی بن جعفر است

مثل بهار بود هوای رسیدنت                                               باران چكید از رد پای رسیدنت

در پشت درب خانه تان جمع می شوند                                خیل فرشتگان كه برای رسیدنت-

 -آماده اند از طرف ذات كردگار                                              خود را فدا كنند فدای رسیدنت

خاك بهشت بهر قدم گاه تو كم است                                    آغوش نجمه بود سرای رسیدنت

قلب برادرت ز تب شوق آب شد                                           در التهاب ثانیه های رسیدنت

در چشم خویش ذوق خدا را نگاه کن

     گل خنده امام رضا را نگاه کن  

از آن زمان كه خواهر سلطان ما شدی                                  بانو ، شما ملیكهء ایران ما شدی

از آسمان وجود تو بر ما نزول كرد                                          تا كوثر دوباره قرآن ما شدی

منت گذاشت بر سر ما ناز مقدمت                                       وقتی كه آمدی تو و مهمان ما شدی

با هر قدم به سینه ما جا گرفته ای                                      یعنی تو صاحب دل ما جان ما شدی

بانی خیر و بركت این خطه گشته ای                                    وقتی نسیم سبز بیابان ما شدی

یعنی فقط نه جزء محبان حیدریم

      «از شیعیان كشور موسی بن جعفریم»

وقتی تویی كه آینهء ذات كوثری                                            زیبد به خادمان حریمت پیمبری

عصمت به پای عصمت تو سجده می كند                              معصومه ای و عصمت كبرای دیگری

ای زینبی كه عالمهء بی معلمی                                          زین رو كنی به شهر خودت علم پروری

ما هر چه قدر شعر و غزل نذرتان كنیم                                  تو باز هم از آن چه كه گفتیم برتری

بی تو كُمیت محشریان لنگ می شود                                  یك وقت اگر كه روی به محشر نیاوری

زهرا شدی و شمس فروزان شیعه ای

زهرا شدی و روز قیامت شفیعه ای

خود ظلمتیم، اگرچه سپیدیم با شما                                    یأسیم اگر، سراسر امیدیم با شما

مست اجابتند دعاها کنارتان                                               ما حاجت نداده ندیدیم با شما

وقتی حدیث ها تو را حرف می زنند                                      جز وصف فاطمه نشنیدیم با شما

در قاب عکس خالی آن قبر گمشده                                      تصویری از بهشت کشیدیم با شما

پس آمدیم و زائر آن بی نشان شدیم                                    یعنی که تا مدینه رسیدیم باشما

امشب كه عشق می پرد از كنج سینه ام

      در محضر تو زائر شهر مدینه ام

اشتراک گذاری


مطالب مرتبط

آسمان آبی (روز هوای پاک)

خداوند، آفرینش انسان را به گونه ای قرار داده که برای زیستن، به تمامی آفریده های او نیاز دارد. از جمله این آفریده ها، هوای پاک و نیاز انسان به آن است تا بدین وسیله به حیات خود ادامه دهد.

زیارت به هوای کدام شفاعت؟

بی گمان یکی از انگیزه های زیارت برای بسیاری از زائران، دست یابی به فیض بزرگ «شفاعت» از سوی امام معصوم(ع) است. زائر آرزو دارد که مورد شفاعت امام قرار گیرد و در روز رستاخیز بر اثر این شفاعت، همه کاستی های اخلاقی و رفتاری او جبران شود و به بهشت ابدی راه یابد، ولی آیا شفاعت اهل بیت(ع) بدون ضابطه و به دور از قانون و تنها بر آمده از التماس و گریه زائر است یا اینکه موضوع مهم شفاعت، بر اساس ضابطه ای درست و قانون عقلانی صحیح، استوار است؟

بر آستان بانوی بهشت

دختر امام کاظم، خواهر امام رضا و عمه امام جواد علیهم السلام، حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام چراغ فروزان معنویت و عبادت در شهر پر فضیلت قم هستند. بنا بر نظر معروف در میان معاصران ولادت حضرت معصومه علیهاالسلام در سال 173 و وفات ایشان در سال 201 هجری قمری بوده است. از دیگر القاب ایشان: طاهره، حمیده، بره، رشیده، تقیه، نقیه، رضیه، مرضیه می‌باشد.[1]

جویباری از بهشت

اگرچه اجزاء زمان همانند یکدیگرند، خداوند متعال برخی امور یکسان را از طریق اعطای حرمت و قداست افزونتری به آنها، از ویژگی خاصی برخوردار ساخته که دیگر امور از این خصوصیت بی بهره اند،

دختری از بهشت

برای خانواده ی امام صادق (ع) روزهای قشنگی بود. یکی از نورانی ترین ستاره های خدا در خانه ی امام (ع) متولد شده بود. یکی از شیعیان که مهمان امام (ع) بود با کمال تعجب دید که امام (ع) در کنار گهواره نشسته و با نوزادی گفت وگو می کند. امام (ع) وقتی حیرت او را دید، لبخندی زد و فرمود: می خواهی تو هم با او سخن بگویی؟