پیشخوان
چند پرسش درباره اعتکاف
آیا در قرآن، آیه ای دربارة اهمیت اعتکاف وجود دارد؟ باید دانست که اصل اعتکاف، یک عبادت مستحب است که با نذر، عهد، قسم، اجاره و مانند آن واجب می شود.1 این عبادت، باید با قصد قربت انجام گیرد و شخص مؤمن، با قصد قربت، سه روز در مسجد می ماند و روزه می گیرد و جز برای امر ضروری، از آن جا خارج نمی شود و صرف توقف و ماندن در خانة خدا، بدون قصد، اعتکاف محسوب نمی شود. هرچند واژه اعتکاف با این شکل و قالب، در قرآن به چشم نمی خورد، ولی ریشه و سایر مشتقات آن، در نه آیه2 به کار رفته که تنها یک مورد آن در معنای اصطلاحی اعتکاف بوده است.
امام جود و بخشش
معروف ترین لقب پیشوای نهم، «جواد» است. آن رهبر فرزانه را برای جود و عطای فراوانش به این نام خوانده اند که برگرفته از نام های زیبای پروردگار متعال است. در بخشی از دعای معصومان می خوانیم: «یا جَوادُ یا الله یا الله یا الله لک الأسماءُ الحُسنی.» (کلینی، [بی تا]: ج 4: باب الدعاء فی العشر الاواخر من شهر: 163)
مناجات در لیلة الرغائب
سپاس، از آن ِپروردگار آرزوها و امیدهاست. خداوند مهربانی که هرقدر از او بخواهیم، خسته نمی شود و هرقدر عطا کند، از اقیانوس بی کران نعمت هایش کاسته نخواهد شد. خداوندا! درهای رحمت تو همواره به روی خواهندگان باز است و دست عطایت گشاده. بندگان تو هر زمان که صدایت کنند، پاسخ می دهی و اگر خالصانه آرزو کنند، می بخشی. امشب اما شب دیگری است؛ شب آرزوهاست. امشب، من تمام دعاها و آرزوهای عمرم را یک جا به درگاهت آورده ام. امشب، در پی آنم که به اندازه یک عمر از تو طلب کنم.
چرا گناه در ماه رجب را دو برابر حساب می کنند؟
خدا باز هم برای برگشتن، بهانه قرار می دهد. شب جمعه یک شب بود امّا بعد ایّامی را قرار می دهد، شب و روز ماه رجب المرجّب، ماهی که اگر انسان یک عمر گناه کرده باشد با گفتن «اَستَغفِرُاللّه رَبّی وَ اَتوبُ اِلَیه» ذوالجلال والاکرام می فرماید: به عزّت و جلالم گناهانش را می آمرزم. ماهی که پروردگار عالم به عنوان أصب؛ یعنی ریختن رحمت ذوالجلال والاکرام بر بندگانش قرار داد. ذوالجلال والاکرام بندگانش را دوست دارد و به آن ها عشق می ورزد. لذا ماه رجب ماه خدا می شود، که هر کس در این ماه رجب المرجّب بیشتر از همه ایّام استغفار کند، ذوالجلال والاکرام به او علاقه دارد. استغفار یعنی برگشت به سوی خدا، آشتی کنان بین انسان و خدا.
همراه زینب کبری در فرهنگ بزرگ اسلامی
بدون تردید برجسته ترین زن در میان خاندان رسالت، فاطمه زهرا (س) است، و بدون شک، پس از او دخترش زینب کبری دختر علی بن ابی طالب (ع) از این جایگاه برخوردار است. زینب کبری، همسر عبدالله بن جعفر، فرزند جعفر بن ابی طالب است که پس از شهادت پدرش، سخت مورد توجه و علاقه رسول خدا (ص) بود. رسم روزگار و عرف جاری، بر آن نبوده است تا اخبار زنان، حتی زنان بزرگی مانند فاطمه و زینب (س)، سرزبانها و در اخبار راویان باشد، با این حال، نسبت به این دو بانو، یکی به سبب ماجرای حق کشی در سقیفه و دیگری به به علت فاجعه عظیم کربلا، فرصت بروز و ظهور پاره ای از اخبار آنان برای تاریخ فراهم آمده است.
زن در آینه ی دفاع مقدس
«این جانب در طول این جنگ، صحنه هایی از مادران، خواهران و همسرانِ عزیز از دست داده، دیده ام که گمان ندارم در غیر این انقلاب نظیری داشته باشد. این عظمت اسلام است که در چهره ی زنان انقلابی ما آشکار شده است و امروز بحمداللَّه آشکار است.» (امام خمینی قدس سره)
اکسیر وحدت
شهید آیت الله مطهری(ره) وحدت اسلامی را ضروری ترین نیاز عصر کنونی می دانست و در لابه لای آثار خود به صورت گسترده آن را مورد توجه قرار می داد. ایشان، درمان بسیاری از دردهای جهان اسلام را در اکسیر حیات بخش وحدت جست و جو می کرد و آن را مهم ترین راهبرد مسلمانان در نیل به قلّه های تعالی و بالندگی می دانست؛ چنان که در مقدمه مقاله الغدیر و وحدت اسلامی می نگارد: «مصلحان و دانشمندان روشن فکر اسلامی عصر ما، اتحاد و همبستگی ملل و فِرَق اسلامی را خصوصاً در اوضاع و احوال کنونی که دشمن از همة جوانب به آنها هجوم آورده و پیوسته با وسایل مختلف در پی توسعة اختلافات کهن و اختراع اختلافات نوین است از ضروری ترین نیازهای اسلامی می دانند. اساساً چنان که می دانیم وحدت اسلامی و اخوت اسلامی سخت مورد عنایت و اهتمام شارع مقدس اسلام بوده و از اهمّ مقاصد اسلام است. قرآن و سنت و تاریخ اسلام، گواه آن می باشد».1
دو امام در برابر صلح
با شهادت امام علی علیه السلام، مردم کوفه با فرزند شایسته آن حضرت، امام حسن علیه السلام به خلافت بیعت (1) نمودند . آن امام پس از اندک مدتی که معاویة بن ابی سفیان (فرمانروای شام از طرف دو خلیفه قبلی) از فرمانبری سر باز زد، دستور تجهیز سپاه صادر فرمود . مردم نخست جوش و خروشی نشان دادند اما به دلایل چندی، حرارت مردم فرو نشست و امام در وضع دشواری قرار گرفت .
باز کن فاطمه جان این در را
در میزنم تا از تو اذن بگیرم؛ ورود به خانه محمد(ص) را ... و تو جوابم میکنی؛ پنداشتی غریبهای هستم که شوق دیدار پیامبر(ص) را دارم و من به حرمت حضور تو، پشت در ایستادم!
فضیلتی دیگر از عمار و خبری غیبی از رسول خدا (ص)
و در همین ماجرای بنای مسجد مدینه داستان جالب دیگری نقل شده که حاوی معجزه ای از رسول خدا (ص) است